Ik zat dit weekend in een zaal met 190 genodigden, waar je een speld kon horen vallen...
Reden?
Mijn zus en tevens getuige speechte op ons huwelijk.
Gezien de rollercoaster van de afgelopen maanden hebben we dikwijls vragen gesteld bij een huwelijksfeest:
- Is dat wel gepast?
- Moeten we het uitstellen?
- Of best vervroegen?
- Zal dat allemaal wel lukken?
& elke keer als ik dit met ons Lorain besprak, kreeg ik dezelfde woorden: ‘komt wel goed Jolien!’
Dus tussen de 'soep en patatten' regelden we de afgelopen maanden een trouwfeest.
We keken er allemaal naar uit; een volgende reden om met z’n allen het leven en de liefde te vieren.
Nog meer verwonderd was ik toen ons Lorain net voor het eten aangaf dat ze zou speechen.
"Ben je wel zeker?": vroeg ik haar, bezorgder over haar dan zij over haar speech!
& daar zat ze dan net na het avondeten en voor het dessert.
Zelfzeker, vastberaden en klaar om de zaal te woord te staan.
Ik moet zeggen, ik heb nog nooit een zaal zo stil zien luisteren naar een persoon die uit de grond van haar hart een verhaal brengt.
En ik zat daar, met een mond vol tanden, fierheid en verwondering naar die zus van mij te kijken!
Wat een sterke vrouw!
Wat knap dat ze doet wat ze doet.
Het was een feest zoals een trouwfeest moet zijn.
En ons Lorain die danste vrolijk in haar rolstoel mee tot in de vroege uurtjes.
#gogolorrie