De afgelopen week hebben we best goed gelachen! Het begon op maandag toen onze papa op zoek ging naar een wandelstok voor ons Lorain. Zoals jullie weten gaat het stappen de laatste tijd moeilijker. Een kruk en rolstoel zijn de hulpmiddelen die we reeds in huis hebben gehaald maar omdat de kiné aangeeft dat hij wat krachtwinning voelt en omdat ons Lorain zelf ook aangaf een hulpmiddel te willen dat makkelijk mee te nemen is, ging onze vader des huizes op zoek naar een wandelstok!
Niet gemakkelijk!
Want ondanks dat wandelstokken ingebed zijn in het dagdagelijkse straatbeeld. Weerspiegelt dit niet in het uitgebreid aanbod aan wandelstokken in de winkel. Je hebt deze bv niet in de kleuren van de huidige modetrends of specifiek afgestemd op de interesses van een jeugdiger publiek.
Dus kwam onze papa thuis met een houten wandelstok met gouden details.
Verbaasd waren we over de doordachte beslissing bij het maken van zijn keuze…
‘Uw handvaten van uw kastdeuren in huis zijn toch ook van goud, dichter bij de huidige mode kon ik niet geraken!’
Dus als je ons Lorain binnenkort ziet wandelen met haar aangepaste wandelstok, let dan zeker op de gouden details ;)!
Een ander inzicht kreeg ik op woensdag toen ze op Instagram een moment deelde van de huwelijksreis die ze vorig jaar maakte in Namibië. Ik belde haar ‘s avonds met de vraag: "Als je binnenkort beter bent, zullen we dan met z’n allen een verre reis maken?"
Haar antwoord was klaar en duidelijk, voorbereid en doordacht maar nog meer dan al deze bijvoeglijke naamwoorden samen: de waarheid die me even verstomd deed staan:
"Als ik genezen ben é zus, dan ga ik elk jaar mijn doodnormale en saaie leven vieren, met een glas water in de zetel." En zo simpel als dat, was dat antwoord voor mij pal wat de essentie van dit verhaal is! Gewoon terug een normaal leven. Zo simpel kan het zijn.
En dus maakte we die woensdagavond samen de afspraak om hopelijk binnenkort terug ons doodnormaal en saai leven te vieren!
#gogolorrie